"C.Z.G.R.M.N."

Ve Manara Kadını Yarattı!

2010-08-24T06:17:00.000-07:00

Milo Manara ile ilgili söylenecek çok fazla şey var tabii ki ama artık kendisi kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir dereceye yükseldiği için övgüler döşemeye, hakkında methiyeler düzmeye çok da gerek yok sanırım artık.

Manara kadını kavramıyla tanıştığım vakit heralde lise sonlardaydım, yani çizgi roman okuma yaşıma göre bayaa geç tanştım kendisiyle. Manara, Hugo Pratt, Moebious ve bir de hadi eski taramalı günlerinin hatrına Enki Bilal avrupa çizgi romanını tanımama sevmeme, hatta çizgi romanın gerçek değer ve kalitesini görmeme sebep olan kişiler oldular. Niye derseniz niyesi çok açık; İster sci-fi, ister western isterse de süper-kahraman hikayesi olsun bu insanlar çizgi romana ciddi yaklaşan ve ciddi konuları sert varoluşsal problemleri ve daha önce yazılmamış şok edici hikayeleri harmanlayıp çizgi romanın çıtasını yükselten isimler olmuşlardır.

Hugo Pratt- Corto Maltese ile hikayenin, kurgunun önemini bizlere anlatan Milo Manara nın da

mentoru ve hocasıdır. Hatta Manara hikayelerinde kendisini yol gösteren şahsiyet olarak görürürüz. HP&Gıuseppe Bergman ın maceralarındaki "HP" Hugo Pratt' ın ta kendisi olup hikayede Bergman a yol gösteren kişi olarak karakterize edilmiştir. Bakınız ahanda yanda Manara nın Pratt çizimi.

Enki Bilal benim için biraz şaibeli çünkü bir çizerden çok son dönemlerinde bir ressam edasıyla takılmaya önceki taramalı ve hareketli karelerini, pastel ağırlıklı renklendirmeleriyle sabit durağan pozlara çevirmiştir. Yasni kapakta tamam güzel duruyo da artık hikayede bari eskisi gibi rahat rahat takılsa, bi kasılmaya basladı adam anlam veremiyorum.

Mobeius için dicek hiçbişi yok, hatta dicek o kadar şey var ki bunu ustaya saygı olarak ayrıca bir yazı ile siz sevgili okurlarımla paylaşacağım.

Velhasıl kelam, Manara özellikle kadınlarıyla kalbimi fetheden, ama bunu Heavy Metal bayağılığıyla değil şiddet, ahlak, din kavramlarını eğip, bükmek ve eleştirmek için son derece estetik bir şekide sunan buyuk bir ustadır. Guiluver hikayesi mi çizecek kesinlikle farklı bir yorum katar sex ve şiddeti eksik etmez, Mafya hikayesi mi var absurd bir varoluşculukla yer yer toplumsal normları itin gtune sokup çıkarır. Her ne kadar kendini bilmezlerin bazıları Manara nın yanına "globally famous with his pornographic work" gibi cümleler kursa da Manara nın yarattığı dünyaya girdiğinizde kendinizi o kadar kaptırırsınız ki bu dünyanın "porno" tanımı sizin peçeteyle sonlanan maceralarınızdan daha farklı estetik bir şov olarak sunulur ve sizde kadın yaratığının güzelliği karşısında büyülenmişcesine sayfaları çevirirsiniz.

Manara biz kullarına bir hediye vermek isteyip Marvel Kart Oyunlarının hak sahibi Panini sponsorluğunda usta yazar Chris Claremont un adeta Manara nın tarzına özgü yazdığı her halinden belli olan, Marvel evreninin en taş hatunlarının absürd ve ete doyuran macerasını bizlerle paylaştı. Koşarak gittim aldım tabii saniyesinde ama hayal kırıklığı büyük oldu. Kallavi bir cilt beklerken hafif kalın bir fasikül ile karşılaşmam içimi burksa da ne yalan söliim öykü ne olursa olsun kostümleri ve duruşları her zamankinden daha seksi Storm, Kitty, Rouge, Emma Frost, Pyslocke ve hatta Rachel Summers ın kafa dağıtmak için kız kıza çıktıkları tatilde başlarına yine abuk subuk bi ton hadise gelmesini büyük bir keyifle okuyoruz. Adeta baştan yaratılmış bu X-Woman ların tepkileri , hal tavırları tam anlamıyla Manara stayla olmuş.

Çamurda yuvarlanırken, ölümle burun burunayken, uçurumda sallanırken bile "ahanda şimdi yumulacak bunlar birbirine" hissiyatı yaratan bile seksi bir dille çizen, kadını bir meta olarak kullanan Manara her zamanki gibi absürd bir komiklik ve softporn tadındaki kompozisyonları ve karakter tasarımlarıyla avrupai bir yolculuğa çıkıyoruz.

Manara nın çizdiği X-Women kesinlikle koleksiyonunuzda bulunmalı, çığır açmayacak ama hoş bir seda bırakacak emin olun. Alışılmışın dışında bir X-men öyküsü, güzel kadınlar, komik bir macera...

E daha ne istiyonuz alın zaten kısa hemen okursunuz sonra da tekrar tekrar çizimlere bakıp "Vay anasını yahu" dersiniz. Gerçi renklendirme sebebiyle veya Manara nın çok sklememesi sebebiyle taraması ve ayrıntısı az bir tarza gitmiş kendisi ama kolayca ve ustalıkla çizildiği zaten her halinden anlaşılıyor.

Özlüyoruz Manara Reis çok açma arayı!!

Rüya içinde gezinmenin popüler olduğu şu günlerde; Luna Park

2010-08-08T11:33:00.000-07:00

Evet kabul ediyorum, rüya içinde gezinmek özellikle Inception sonrası pek bi gündemde. Yazıyı bu şekilde açmamın sebebi bu vesileyle iki kelam Inception geyiği döndürebilmek çünkü burası bir çizgi roman blogu şimdi sadece Inception üzerinde yazamayacağım.

Neyse anlamadığım olay; "Aman tanrım, Inception kafamı açtı, bir başyapıt resmen yaa." diyen veya "Inception yeni Matrix abi, mukemmel yani!" yorumunu duyduğum insanlardan Matrix i gerçekten izleyip izlemedikleri ile ilgili şüphe duymama sebep olan benzeri cümleler ve tabiii ki IMDB de aldığı akıl almaz oy. Her ne kadar yüzeysel geçiverilmiş olsa da neuroScience ve bilinçaltı ile ilgili yarattığı dünya gerçekten şık olmuş ama tadına varılamadan bir köşeye atılmış, daha çok anlatılması gerşekten zor olan farklı gerçekliklerin eş zamanlı anlatımına yoğunlaşılmış.

Bu sebeple konu benim için gerçeklik algısı ile ilgili, yani yarattığı rüya atmosferinin içine almaktansa "insan hissettiği gerçekliktedir" mesajını muazzam şekilde kurgulanmış bir hikaye ile veriyor. 4 rüya layerını eş zamanlı anlatımına laf yok zor zanaat, Nolan baba da hakkını vermiş. Ama yine de"I, inside", "Cypher", "Shutter Island", "Dark City" hatta paralel gerçeklikleri anlatmada son nokta olan "Fountain" da şaşırdığımız, büyülendiğimiz ve düşünmeye başladığımız kadar etkilenemiyoruz. (Çoğul eki beni ve kafamda filmi doğrulamak için yaptığım zorlama arayışlardaki dış seslerimi temsil ediyor.)

Her neyse olay rüyalar içinde gezinmekten açılmasının sebebi Kevin Baker ın ilk çizgi roman hikayesi olan ve Danjel Zezelj in sevdiğimiz tarzıyla bize güzel bir atmosfer sunan "Luna Park".

Hikaye Rusya'dan Amerikaya göç etmiş bir aileden olma Alik in hikayesini anlatıyor. 1900 lerin başında geçen hikayede sülalecek savaş kahramanı olan Alik gillerin tarihçesi hikayeyi aynı zamanda tadında bir tarih gezintisi de sunuyor. Rusya da 1917 rejim değişikliğine, Sovyetlerin dağılışından tutun 1995 Çeçenistan a müdahalesine kadar bize yakın Rusya tarihini Alik in hatıraları ve bize anlattığı hangisinin gerçek olduğuna emin olamadığımız hikayeleri üzerinden

tekrardan yaşıyoruz. Bu tarihsel dokunuşlar hikayede Alik in içinde bulunduğu ait olmak isteyip de olamama, sürekli pembe olduğuna inandığın bir kabusa kaçma ve yeniden başlama ruh halini kendisinin de geçmişini ve bu içinde bulunduğu durumu hem Rusya daki değişimin etkileri hem de azınlık olmanın etkileriyle doğruluyor. Bunu yaparken bu kadar gerçek tarihsel sebeplere dayandırmak doğal bir akış sağlıyor, karakterin inandırıcılığını attırıyor ve her seferinde dibe vuran acıdığımız ama sebeplerini çok iyi bildiğimiz için ve kurtulma umuduyla yaptığı için hak verdiğimiz cahil cesaretli Prometheus umuzla yakınlaşıveriyoruz birden; acı sonu tekrar tekrar yaşayan ve içimizi burkan bi herif bu.

Neyse hikaye güzel hatta sonunda da yine tarihsel dokunuslu bir sürpriz mevcut, her ne kadar bunu "anlayan, anladı!" kafasında bir komplo teorisiyle bağlamış olsa da, yani zaten yer ve zamanın artık yokolduğu bir hikayede isterse İstanbul'un fethi ile de bağlayabilirdi o nedenle bu noktaya şuku veremiycem, gayet güzel, sürükleyici gerçeküstü bir hikaye. Almayı özlediğimiz bir tad, çok severek okudum hakikaten. Tekrar Marvel okumaya başladıktan sonra uzun zamandır bu kadar sıradan bir adamın gerçeküstü hikayesini okumamıştım. Özellikle Scalped ve DMZ in yeni ciltlerini beklerken biraz kendime geldim hakikaten, çizgi roman okumanın ne kadar güzel olduğunu ve anlatılan hikayelerin mna kodumun veletlerine hoş gelsin de promosyon satılsın diye renkli taytlı lavukların hikayeleriyle dolup taştığını hatırlattı bana.

Evet Dreamland romanıyla ses getiren Baker ın hikaye anlatımında çok buyuk sıkıntılar olmasa da, hikayenin gidişatında özellikle ikinci yarıdan sonra dengesiz bir ivme ile ilerliyor. Yani ne acelen var arkadaş, güzel güzel anlatıyodun bir anda arkandan zenci kovalıyormuşcasına hızlıca toparlamaya başlıyor, en renkli ve ayrıntılı anlatılacak kısımları, özellikle de bir noktadan sonra hızla çözülen ve insanda"ulan nooluyo bu ne biçim rüya amk.!" dedirten ve ayılmama sebep olan noktaya varıyor. Bu hızlı çözülme her ne kadar pek içime sinmese de hikayeyi bir çırpıda bitirmeme neden olduğu için aklıma " Belki uzatsa bayar mıydım lan?" sorusunu da getirmiyor değil. O nedenle hikaye gayet tatmin edici, alınmalı okunmalı kesinlikle.

Nerede görsem hikayeye bakmadan kapacağım çizimlerin sahibi Hellblazer ile tanıştığım Marcelo Frusin in ardından devraldığı "Loveless" her ne kadar hüsranla sonuçlanmış olsa da Zezelj gayet öttürüyor, Northlanders ile sadece kapak çizeri olmadığını ispatlamıştı zaten, buda cila olsun diyoruz! seviyoruz seni Zezelj reis.

Yeni Nesil Alacakaranlık Kuşağı; X-Force

2010-07-31T08:04:00.000-07:00

Hani Başarısız Heavy Metal öyküleri olur ya herif nerden ne kadar koyması gerektiğini anlayamadan verir glowları, renklendirme ve arka planların eli yüzü photoshop olmuş yada ağır renklendirilmiş, bi garip bişilere dönmüştür çizim. İşte ben de hep bu izlenimi yaratır bu tür ayrı iki tekniğin uç noktalarının birleşmesi, beni bozar yani. Bilgisayar veya değil farklı atmosfer yaratmak için cırtlak ve patlak renklerin kullanılması beni pek sarmıyor işte abi. Hadi kapakta bir yere kadar etkileyici ama karelerde devamlılığı sağlayamadıkları için midir nedir, kare başına gösterilen özenin düşmesi sebebiyle kalite iyice bulamaça dönüyor.

2008 Şubatında başlayan ve cildinin çıkmasıyla kapak çizimlerine kanarak ve Emre nin tavsiyesi ile aldım ki güzel çizilmiş boş bir hikaye ile karşılaşacağımı bekliyordum. Ama o da ne;

Karanlık bir atmosfer, günümüzden çok uzak olmayan bir sci-fi hikayesi. Ölüm ve işkencenin her türlüsünün hedefe ulaşmak için mubah olduğu, adamı saf kan ve taze ete doyuran bir takım.

"X-Force gelecek kellen gidecek" sloganıyla yola çıkılmış fakat bu yolda vahşetle bu kadar haşır neşir olan ekip üyelerinin psikolojik değişimi ve bu değişimin sancılarına da değinilmiş. Hatta hedef olarak ilerlenen ve yokedilmesi beklenen "evil" karakterlerin ağzından dinlediğimiz bölümler insan doğasının normal olarak düşünce yapısınınn aslında hep sınırlarda dolandığını ve ne kadar kolay sapkınlığa yönelebileceğini bizlere yandan yandan bize fısıldıyor..

"Messiah Complex" te de bizi benzer bir "disutopik" atmosferin içine sokan yazarlar Craig Kyle ve Christopher Yost un yazdığı bu "gore" hikayenin başında Clayton Crain muazzam çizimleriyle bizlere eşlik ediyor.Crain zaten anlayabileceğimiz üzere binimum "Curse of the Spawn" da olmak üzere Top Cow ve Image serilerinin kapaklarına ve sabırsızlıkla beklediğim "Shadowland" serisinde Ghost Rider a el atmış abimiz.

Her şey tadında kararında, çok karanlık sahneler de olsa ayrıntıdan kaçılmamış.

Graphic Art olarak başarılı bir arkadaşımız Clayton, deseni sağlam olmasa zaten itin gtüne sokardım kendisini ama ağır renk kullanmasına rağmen anatomi sıkıntısı çekmemiş hata yapmadığı için "Aman renk basarım, bu hatayı kaparım!" kaypaklığına gerek duymayan takdir ettiğim bir şahsiyet kendisi.

Hikayeye değinmek gerekirse, yukarda da bahsettiğim gibi yaratılan ortam değişik karakterlerin bakış açılarıyla tasvir ediliyor, kim olursa olsun yeni ve tazelenmiş bir bakış açısıyla hepsinin içinde bulundukları vahşete ve bu vahşeti seçme nedenlerine de göz atmış oluyoruz. Bu ölüm ve kan banyosunun her bünyede izler bırakması alıştığımız;"bugün de 100 adam öldürdüm, hahaha..." kafasındaki karakterler yerine, yüzleştikleri bu eylemlerin karakterlerine yansıyışları, karakterlerinde bıraktığı izleri ve her karakterin maruz kaldığı bu durumla başa çıkma ve bu eylemleri kendilerine doğrulama yöntemlerinide anlıyoruz.

Charlie Huston un yazdığı ve Jefte Palo nun resimlediği "Ain't No Dog" kodaman psikopat Wolverine in tek kişilik şovuna çağırıyor hayranlarını. Bu adam işi biliyor, sevmediğim bir tabir olsa da "kanlı bir sarkazm" şöleni sunuyor. Çizim ve hikaye anlatımı Frank Miller ı anımsatsa da, güzel bir tad bırakıyor. Hikayedeki bu tarz değişikliğini hiç hissettirmeden ara sıcak olarak sunulsa da ne akışı bozuyor nede "at skinde kelebek" izlenimi yaratıyor... Aksine Charlie Huston ı bakalak olacağım bir yazar ve Jefte Palo yu takip edeceğim çizerler arasına sokuyor. "Rezervuar Köpekleri" ndeki Mr.Blonde un işkence sahnesindeki muhabbetvari, kurbanıyla oynayan predatör hikayesi metinlerin güzelliğiyle taçlanmış. Ahanda altta caps;

Sonuc olarak farklı bir X-Men hikayesi ile güzel bir zaman geçiriyoruz. Baymıyor, takip edilesi, sex ve işkence sahneleri biraz daha arttırılabilirdi belki ama söylediğim gibi "Ain't No Dog" zaten safi kana başlı başına doyuruyor.

Tavsiye edilir, özellikle çıtayı bir seviye yükseltmek istiyorsanız X-Force sizin için biçilmiş kaftan, tabii bir de şu küfürleri sansürlemeseler pek bi sevinecem. Adam biçilen bi öyküde küfre takılmaları garip ama neyse o da nazar boncuuu olsun:)

New Avengers; Marvel Evrimi!

2010-07-21T01:20:00.000-07:00

Bu gectiğimiz günlerde yazı yazmamamın en önemli sebebi "Ulan yazı mı yazıyım yoksa şu cildi de bitirip onunla ilgili mi yazıyım?" sorusunu kendime sormam oldu. Bu ufak çaplı günah çıkarma seansının ardından Çizgi Roman zulalarımı eritme yolunda hayli yol katettiğimi söyleyebilirim. New Avengers ın cildlerini tamamlayıp bitirebildim sonunda, biraz bahsedeceğim ama zaten her yerde bulabileceğiniz pek çok detaylı yazılar da mevcut, onlara da bakabilirsiniz ufak bir google search un ardından. Ben acıkcası çok detaya girmek istemiyorum ama bulduğum ciltleri okumayıp bekletmiştim arada eksik sayılar var diye şimdi hepsini bir anda okumak efsane oldu gerçekten.

New Avengers ın yanında, ölüyü dirilten yazar Braubaker lı Daredevil inanılmaz hoşuma gitti ama o da başka bir günün konusu olsun. Blacksad vakkasından bahsetmiyorum bile, hep zulalıyorum bunları, patlatacam teker teker blogda...

2000' lerde Marvel ın ısıtıp ısıtıp önümüze sunduğu "Onslaught" Doomsday muhabbetlerinden sıkılıp artık sadece özel sayıları veya mini serileri takip etme kararı almıştım. Bu süreç açıkcası bana o kadar iyi geldi ki Vertigo nun içinden geçip, 100 Bullets, DMZ, Sculped, vari serilerle tanışma ve "Popgun", "Flight" vari antoloji kafasında eserlere göz atma fırsatı buldum. Bu süreç "House of M" serisinden rastgele aldığım Quicksilver issue su ile sona yaklaşmaya basladı.

Gayet oturaklı, hardcore bunalımlı daha olgun contentte ve ciddi öykülere başlayan Marvel evreni resmen evrim geçirmeye başladı ve House of M sonrasında da bu değişim devam etti. Madem "House of M" i kaçırdık bi ucundan tutalım bakalım diyerek tekrardan Marvel evrenine giriş yaptım yaklaşık 1,5 sene önce. Wolverine den girip Civil War a bulaşıp Planet Hulk ve World War Hulk dan cıktıktan sonra "Neliymiş bu New Avengers yahu?" diyip yürümeye başladım.

Öncelikle kendime iş edindiğim New Avengers ın beklediğim ciltleri de geldi ve kesintisiz okuma zevkine erişebildim. Her ne kadar sadece New Avengers dan ilerleyince bile pek çok boş nokta kalması sebebiyle önceki zulaları patlatıp Nick Fury nin kayıplardayken karıştırdığı haltlara "Secret Wariors" ile göz gezdirdim, elimdeki civil War Ciltlerini "Civil War" ve "Civil War; Wolverine" e de baktım şöyle bi. Tabii ki güzel bir süreç oldu. "Civil War" dan "Secret Invasion" a son yılların en önemli Çizgi Roman olaylarına göz atmış oldum. Ama bunlarla ilgili aşırı detaylı yazmayı düşünmüyorum. Alın okuyun yani güzel gayet, sıkıntısı yok. Bol flashbackli, adeta bir televizyon serisi tadında meraklı meraklı okuyorsun. Okuması kolay, çizimlere ve yazar Brian Michael Bendis e laf yok. Çok iyi çizerler yer almış serilerde bu arada; Alex Maleev den Leinil Yu ya Old Man Logan gibi bir şaheserin çizeri Steve McNiven dan Billy Tan a kadar adeta bir yıldızlar gecidi.

Okurken aldığım tad kaliteli bir Hollywood filmi niteliğinde, zaman zaman uçlara kayıyor ama abartmıyor, sertleşiyor ama dozunu ayarlıyor, şaşırtıyor ve tabuları kırıyor, arada beklenmedik karakterlerin ölümü ile; "Vaaay be!..." dedirtiyor ama Marvel Dünyasını yine her an herkes geri gelebilir, ölüler dirilebilir kapıları artık herkes için açık, okuyucularda bunun farkında tabii ama sıkıntı diil zaten yıllarca başımıza geldiği için bunu karakterleri ölümsüz tutabilmek için yapılan okuyucuya da iyi gelen bir method olarak kabullendik. Özellikle geçişler ve ilk ciltlerde anlatılan her olaya sonraki sayılarda "secret invasion" ile refer edilmesi bütünlük açısından takibini zorlaştırsa da "Hasktr lan bu herif demek ki burdan itibaren Skrull mıs amk!" dedirterek Avengers gibi okuyucunun da kendini aldatılmış hissetmesine belki de en sevdiği karakterin bile ele geçirilmiş olacağı şüphesiyle paranoyaklaşmasına sebebiyet veriyor ki sevdiğimiz istediğimiz şekilde insanı hikayenin içinde tutuyor.Kısacası hissiyatı veriyor bence, gayet güzel. Zaten pek çok blog da derinlemesine incelemeler bulabilirsiniz.

Şimdi Dark Avengers a giriş yapmış bulunuyorum. Zaten Dark Wolverine üzerine bir yazı yazacağım, birkaç aydır takip ettiğim ve hastası olduğum bir karakter Daken. Bakalım Dark Avengers nasıl olacak? Zannımca sıkılıp bırakabilirim, yani Daken üzerinden Dark Wolverine ile takip edebilirim diye düşünüyorum çünkü beni biraz bayıyor süper kahraman bolluğu. Yani çok fazla karakter olması doğal olarak karakterler üzerinde yeterince derinlemesine durulmamasına sebep olduğu için tek bir karakterin üzerinden giden serilere daha sıcak bakmısımdır hep.

Şöyle bir karkterlere göz atarsak, yani en azından bir kısmına;

Daredevil dan tanıdığımız Daredevil in oyun arkadaşı, Maya Lopez i böyle bir ortamda görmek güzel oluyor, "Büyümüş de Avengers la takılıyor kerata..." diyorsunuz.

Ronin gibi yeni bir kostümle tanışıyoruz ve Hawkeye ın göçebe halinden bir anda nasıl aksiyonun içine dalıdığını ve fevriliğiyle neler yapabileceğini görüyoruz. Fevri herif ya resmen, ama sevidi daha da bi sempati duydum kendisine açıkcası.

Sonunda Dark Reign ve Civil War da alınan taraflardan tanıdığımızı sandığıız karakterlerin politik duruşunu ve ne kadar kişilik sahibi olduklarını görüyoruz. Iron Man dediğimiz şerefsizin herşeyi eline yüzüne bulaştırmasını, Sentry nin sıkıntılarını daha iyi anlama fırsatı buluyoruz.

Sentry nin hastalıklı beyni ki su anda Osborn la birlikte, ne kadar dengesiz sosyopat biri olduğunu, ezik olduğu kadar paranoyak ve ne zaman ne yapacağı belli olmayan sorunlu beyni ile tanıstığımız bir seri. Sessiz sessiz kenarda durmasına rağmen manipulasyona ne kadar açık ve çaresiz olduğunu rahatlıkla anlıyoruz.

Yani New Avengers ın okunması artık Allaaan emri gibi bişi. Son yıllardaki en önemli olaylardan biri sonuçta bir de şimdi okuyun ki gelecekte olacak olaylara daha hakim olun, ole böm böm bakmayın. Yavaş yavaş eritin işte. Daha "Dark Reign" var "Siege" var. Bunlar önemli şeyler öle çok boş bırakmayın üzülüyor insan sonra eğlenceyi kaçırınca.

Silver Surfer Requiem; Norin Radd Destanı

2010-06-27T11:00:00.000-07:00

J. Michael Straczynski ve Esad Ribic ten Norrin Radd ın hüzünlü hikayesi.

Her kesin bildiği ama çok fazla tanımadığı karizmatik ama her zaman hüzünlü bakışlarıyla tanıdığımız bir karakter Silver Surfer. Silver Surfer ın son yolcuğunun anlatıldığı hikaye, Fantactic 4 ile sıradan bir günde başlıyor. Silver Surfer deyince akıllara gelen ilk Marvel ismi, Silver Surfer ın bir F4 hikayesinde ortaya cıkması sebebiyle tabii ki Reed Richards ve ailesi olacak. F4 #48 de Galactus ile hayatımıza giren bu karakterin aniden Reed in penceresi önünde belirmesiyle başlıyor. Herkes yani Ben Grimm, Sue ve Johnny den bahsediyorum, “Ulen yine mi bu Galactus ibnesi gezegeni yok etmeye geliyor?” sorusuyla hafif kıllansalar da, sonucun cok daha hüzünlü olduğu ortaya çıkıyor. Galactus a hizmet etmeyi bırakması ile sonuclanan dünya macerası ile Silver Surfer ın içindeki Norrin Radd in uyanması ve bu durumun nöronlarına kadar işlemiş zırhının çalışma mekanizmasını darmadağın etmesiyle Silver Surfer ın sinirlerinden başlayan acılı bir ölüme yaklaşmakta olduğunu anlıyoruz. Kozmik dalgalara, galaktik fırtınalara bile dayanıklı olan bu zırhı delmesinin imkansızlığı Reed in elini kolunu bağlarken günlerce çabalamasına rağmen kendi gezegeninin ölüm habercisine kendi ölüm haberini vermek Reed Richards a düşüyor.

SS in tüm bunları algılayışını ölüm, yaşam, aşk kavramlarına bakışını dünyevi konuları adeta özet geçen galaktik bilgeliğini Strachvski nin şiirsel anlatımıyla dinliyoruz.

Özellikle Örümcek Adamla geçen diyaloglar esprili başlasa da tokat gibi suratımıza çarpıyor, ve insanın insanın kurdu olması gerçeği “alayımız süper kahraman olsak iflah olmaz bu ipneler” olarak özetleniyor. Dünya insanlarının açgözlülüğü ve anlam verilemeyen iflah olmaz doğası ayaküstü masaya yatırılıyor.

Dünyayı terk-i diyar eyledikten SS in sonraki rotası Galactus tarafından azad edilişinden sonra uğradığı ve yardımcı olduğu gezegenleri son kez ziyaret etmek ve en son hedefi olan anavatanı Zeen-La da Hakk ın rahmetine kavuşmak. Ama bu yolda oynadığı “Tanrı nın Oğlu” oyununun sonuçlarına ve gerçekleşen mucizelere tanık oluyoruz. Adeta “Yaradılış” ile ilgili dini bir hikaye okuyoruz.

Loki ile tanıştığım, günümüz çizgi roman aleminde çizimleri Alex Ross gibi bir duayenle karşılaştırılan Esad Ribic umarım yapımcılara “Loki” deki atmosfer ile referans olmuştur da gelmesi beklenen Thor filminin concept art çalışmaları için Esad dan yardım almışlardır. Yoksa en büyük orkum Kıvanç Tatlıtuğ benzeri, bir herifle sıradan bir Thor macerası izlemek. Gerçi Fantastic Four un ikinci filminde Esad Ribic in Silver Surfer yorumu baz alınsa da sonucun beterler beteri olmasını engelleyemedi ama, umarız Thor bizi utandırır.

Ahanda aşağıda bir karşılaştırma ilk çizim Alex Ross a ait diğeri ise Esad cığımızın.

Toparlamak gerekirse, “Silver Surfer; Requiem” adı üzerinde tam bir ağıt, uzak diyarlarda nesilden nesile anlatılacak kutsal bir efsane, hüzünlü ve görülmemiş olayları anlatan Marvel evrenindeki ezberleri bozan bir hikaye ve her zaman farklı bir yeri olan bu karaktere aslında geri döneceğini bilsek de bir hüzünlü bir veda.

Popilik adına bir dip not; Silver Surfer ın en önemli özelliklerinden biri de Çizgi Roman ın tanrısı Giraud Moebius un çocukken en sevdiği karakter olması ve seve seve Amerikan Çizgi Romanı nın şekillendiren isim “Stan Lee ile çıkardıkları “Parable” mini serisi.

NTV Yayınları; Hadi Hayırlısı!!

2010-06-25T09:46:00.000-07:00

http://avagidenavlanir.wordpress.com da Bülent Başkan ın "NTV Yayınlarını neden satın almıyorum?" yazısı readerıma düştü. Takdir ederek okudum ki benim uzun zamandır bilendiğim bir konu olması nedeniyle üşünmeden uzun bir yorum yazdım. Sayfanın hata vermesiyle önce üzüldüm ama üşenmeden oturup tekrar yazdım. Ulen sonra sayfanın tekrar hata vermesiyle "Allahtan bu kez post etmeden kopyalamışım" diyerek kendi bloğuma koyarım bir ara diyerek kaydettim. Kısmet bugüneymiş.

Bülent Başkan a sormadan yazısını yayınlayamıyorum tabii ki ama NTV nin çıkardığı çizgi roman serisine haklı bir eleştiri içeriyordu yazı.

Altta benim yorumlarımı bulabilirsiniz, ahanda buyrun;

Bu yayınlar çıkar çıkmaz tv reklamı, basılı ilanları vs. ile yoğun bir şekilde tanıtıldı ve pek çok köşe yazarı bu yayınlara kendi çaplarında methiyeler düzmeye başladı. Bu yazıları görür görmez ya "Ulan bu herifler ya bu yayınların PR ını yapmak için yayın grubuna peşkeş çekiyorlar! " yada "Önlerine yeni bişi geldi bu cahillerde bilmeden etmeden atıp tutuyorlar." diye düşünmeme neden oldu.

Yayınlanan eserlerin çoğu dünya klasikleri. Bu çizim ve hikaye açısından vasat çizgi roman örneklerini her yerde içi boş cümlelerle "çizgi roman" ın ne olduğunu bilmeden hatta bilmesine gerek yok adam gibi gerçek bir çizgi romanın tadına varmadan "ne güzel çocuklarımız dünya klasiklerini okumaya başladı lay lay lom:)" kafasında cümlelerle pohpohlayıp durdular. Akla ilk gelen ve yumrukların sıkılmasına sebep olan klasik soru;"Bu dallamalar, hadi diğer bütün yayınları geçtim, Watchmen gibi Sandman gibi grafik hikaye anlatımının dönüm noktaları basıldığında neredeydi, neden adam gibi bişi yazmadılar laaan!" oldu.

Her ne kadar bu vıcık vıcık bayağı populerlik sinirlerimi bozup kafamı duvarlara vurmama sebep olsa da penetrasyonu bu kadar düşük olan bu eserlerin kalitesiz bir başlangıçla da olsa yayılmasına, gelecekte bu eserleri adam gibi yorumlayabilecek ve bu yayın evlerini daha bilinçli ve seçici olmaya itecek kuşakların yetişmesine boktan da olsa bir giriş niteliği taşıması ve beni bu konularda umutlandırması "aaaaa Machbet çıkmış, sen seversin aldın mı?" cümlesi ve türevlerini duyduğum insanlara kafa göz dalmamak için kendimi tutmamı sağladı.

Bu abuk subuk yayınların yanında Kafka nın "Dava" sının başarılı bağımsız yorumlarını veya Dracula gibi güzel çizimli eserleri de okuyucu ile paylaştılar. Her ne kadar ben bunun farkında olmadıklarını, ne basarlarsa basılsın karelerin içinde çizimle anlatılan her şeyin iyi-kötü ayrımı olmadan, beyinlerinde "çizgi roman" olarak sınıflandırıldığına inansam da, "Olsun, bu da bir adım boktan moktan ama bir adım." diyerek.

Her şeyimiz bala göte ilerlediği gibi bu olay da sinir bozucu bir başlangıç oldu. Ama Çizgi Roman ın büyüsü ile gerçekten tanışabilmeleri adına bu girişimlerin insanları bir adım daha bu dünyaya çektiğini umuyor ve "Görecez bakalım?!" diyorum.

"May the force be with us!"

Geç bir Keşif; Daredevil Father

2010-06-16T07:26:00.000-07:00

Daredevil karakteri çoğu insana uzak gelse de benim için hakkaten yeri ayrı.

Kendisini Gözüpek olarak hayal meyal hatırlarken, bir anda Arkabahçe Yayıncılık sayesinde John Romita JR. ve Frank Miller ın yorumlarıyla yakından tanıdık, hastası olduk. Benim için önemli ve ayrı bir yere sahip bir çizgi romandır "Daredevil: The Man Without Fear". Öncelikle her ne kadar artık faşist açıklamaları nedeniyle kendisinden soğutsa da "Sin City" nin yaratıcısı Frank Miller ile tanışmamı sağlayan bir eserdir. Adamı monolog manyağı yaparak adeta anlattığı karakterin POV sinden ilerlediğimiz ve bitirdiğimizde kendinizi "Daredevil benim uleeen..." diye bağırabilecek kadar karakterle bütünleştiren bir tarzı deneyimlemiş bulursunuz. Bunun yanında aklımda Göztepe formasını andıran sarı kırmızı kostümü havada aptal aptal gülerek dolanan "Gözüpek" yerine kızgın, gizemli ve acımasız delikanlı bir Daredevil ile tanışmış oldum. Sonrasında ortaokuldayken 1998 civarında "Marvel Knights" ile hareketlenen Marvel evrenine, Joe Quesada nın kapaklarıyla tekrardan geri dönen Daredevil ın o dönem başlayan "Guardian Devil" macerasına hemen ulaşamamıştım sadece çok "Karizma olm herif yaa..."diye aklımın bir köşesine yazdım.

Allahtan "Guardian Devil" macerası ile birkaç yıl sonra yine Arkabahçe Yayıncılık vasıtası ile tekrar yollarımız kesişti.(Saolsunlar onlar olmasa hayat çok daha çirkin olurdu, haklarını ödeyemem gerçekten.) Joe Quesada ustanın çizip ve Kevin Smith in yazdığı bu macera ile Matt Murdock (aka Daredevil) kendisi, prensipleri ve inançlarını sorgulamaya başladığı, bol dini çatışmalar ve bunalımda bir süper kahraman hikayesi anlatan bu sert ve çarpıcı hikaye yerinde bir aksiyonla güzelce harmanlanıyordu. Bu seriden Joe Quesada çıktıktan sonra bir anda "Kabuki" kafasında çizimlerle daha soyut bir hal aldı hikaye. Ne yalan söliyim ben de bu olaydan sonra biraz soğudum ve ne zaman görsem şöle bi karıştırdım baktım yine aynı tad, bu seriyi tekrar takip edemedim. Benim vazcaydığım zamanlarda alemin kral yazarlarından "Brian Michael Bendis" baslamıs olsa da belki aksiyonsuz Daredevil bünyeye uymadığı için, belki o dönemde o kadar ağır hikaye kafasında olmadığım için yapamadım, orjinal serisinden de devam edemedim.

İşte benim Daredevil geçmişim bu kadar. Sıra geldi yazının başlığına; Daredevil Father. Matt Murdock ın geçmişi ve "Hell's Kitchen dan gerisi skimde olmaz.." yaklaşımını sorguladığı hikaye gayet güzel ve Joe Quesadanın güzide çizimleriyle tadından yenilmiyir. Bu vesile ile alışılan tarzının dışında daha abartılı bir Daredevil çizimi ve suluboya tadında, pastel renkler kullanan ustaya duyduğum özlemi gidermiş oldum. Ayrıca DD nin geçmişi ve kendisi ile ilgili biraz daha bilgilenmiş olmanın faydası da cabası. Daredevil ve Quesada özlemi ile gezinirken farkına vardığım ve bu güzide eseri geç farkettiğim için kendime kızdığım bu eseri bulmak hakkaten uzun zamandır giymediğim pantolonun cebinden trilyon çıkması hissiyatı yaratmadı değil.

Quesada yı da çok övdüm biliyorum ama apayrı tarzıyla benim için pek çok çizerden farklılaşıyor, hele eskizlerini bulursanız kaçırmayın bana da haber verin. Çok rahat çiziyor özellikle arada hikaye giriş sayfalarında ve zaman zaman kapaklarda "Muscha" vari desenlerle yeni bir senteze de gidiyor. Kullandığı fontlar, kadınların saçları vs. hoş bir sentez hakikaten. Aşağıda bi tane Muscha iki tane de Quesada derlemesi koydum bakın seversiniz belki, biraz da Alphonse Muscha abimizin işlerine bakarsınız internette.

Bu herifin ismini görürsem, Cin Ali hikayesi bile olsa alıp aptal aptal baka kalırım.Kısa güzel bir hikaye, tavsiyem Joe Quesada zaten aşmış taptığım bir çizer, artık patron kıvamında takıldığı için pek çizimlerine rastlayamıyoruz o nedenle okumakta, tatmakta fayda var.

Kısa güzel bir hikaye, Joe Quesada zaten aşmış taptığım bir çizer, artık patron kıvamında takıldığı için pek çizimlerine rastlayamıyoruz o nedenle okumakta, tatmakta fayda var.

DD Father ı, Guardian Devil'i ve yukarıda bahsettiğim türkçeye de çevrilmiş Frank Miller lı John Romita lı DD;Korkusuz u merak ediyorsanız kacırılmaması gereken eserler.

Özellikle her tarafta bahsedilen, Daerdevil ın Matt Murdock kimliğini bırakıp "Hand" in başında bir "villain" a dönüşmesini beklediğimiz seri"Shadowland"den önce bu dönüm noktasındaki karakterin temellerine bakmaktan ve Quesada nın çizimlerinin hakkını vermekten kendinizi alıkoymayın.

"Hand" nedir diye sorarsanız size "Değnek" derim, "Değnek ne lan?" derseniz de aç oku kardeşim türkçeye bile çevirdiler derim. Her şeyin, başladığı noktaya doğru sürüklendiği ve dönüm noktasının da buralarda olması heyecan verici. Bu arada olm herif çok karizma bi villain olur ya baksana abisi şu bakışlara...

Ashley Wood; HellSpawn ile eskilerden bir demet!

2009-09-12T12:18:00.000-07:00

Beni uzun zaman sonra "Kendine gel olm, bu geçen zamanda o kadar güzel çizgi romanlar okudun ki artık dök içini bi yerlere" tarzında düşüncelere iten şey eskiden tek tük denk geldikçe aldığım "HellSpawn" cildini bulmam ve içinden geçmem oldu. "Ashley Wood s n da House meeeen!" kafasına ister istemez girdim cildi elime alınca. Ne yalan söliim bikaç defa da yerimde küçük küçük zıpladım. Sonra da kendime gelip kimsenin görüp görmediğini kontrol ettim sinsi bakışlarla...

Ben ortaokuldayken kendisiyle "Curse of the Spawn" lara yaptığı kapak çizimleri ile tanıştık. Kendisinin en önemli özelliği çok kolaymış gibi görünen fakat bolca taklidi olmasına rağmen kimsenin yanına bile yaklasamadığı bir yetenek olması. Yani arkadaşlara söylüyorum, Olmuyoooo! boşuna kasmayın ole iki trim atıyım layerdır,masktır, efekttir bi eskitiyim görüntüyü falan olmuyooo işte!!! Adam tablo yapıyor arkadaş boru diil...

Sonra iyice olayın içine girdik tabii, Spawn Blood'n Salvation, Blood'n Shadows derken"vaay demek her çizimle hikaye anlatılabiliyormuş." "Bilgisayar mı yoksa bu manyak yağlı boya da mı kullanıo naapıo lan bu?" gibi düşüncelere beni iten yegane çizgi romancı olmuştur kendisi. Tarzından taviz vermeyen bir efsanenin yükselişi, ne mutluyum ki benim aklımın ermeye elimin çizgi roman tutmaya basladığı zamanlarda başladı. Yani ne yalan soliim bu herifi takip ederim, hafif Egon Schile izlenimi yaratır adamda zaman zaman, ama "Ne var lan bunu cizmekte!!" falan derseniz tepkimi koyarım çünkü allaa var sağlam desencidir. Bunu sonradan çıkardığı artbooklarla kanıtlamış eskizlerindeki o rahatlık ve yarattığı atmosfer çoğu zaman beni benden almayı başarmıştır.

Öncelikle bana Eski Spawn tadını tekrar yaşattı, hakkı ödenmez. Özellikle 100. sayıdan sonra artık figur işinden parayı bulmasından mıdır nedir, iyice çizgi roman olayını boşlayan Todd McFarlane sebebiyle güzelim Spawn hikayelerine hasret kalmam bu cildi tadından yenmez hale getirdi. Arkadaş hikaye çok güzel, şiddet vahşet, tam özlediğimiz Spawn tadında. Karşılıklı ayar vermeceler, cennet vs. cehennem savaşı hikayesindeki güzel düşünülmüş, insanın(yani en azından bir kesim insanın) ç.r. okumasa da sorguladığı varoluşsal kavramları tatlı tatlı şiddet vahşet unsurlarıyla tekrar masaya yatıran ve normal görünen ancak içi çürümüş günümüz insanının en dipteki 3. sayfa haberi iğrençliğini tokat gibi adamın suratına çarpan pek bi güzel bi eser.

Kısaca güzelliğini şöyle özetliyim, yazarlar Steve Niles ve Brian Michael Bendis. Steve abimiz 30 Days n Night -hani şu filmi çıktı ve herzamanki gibi çizgi romanın yanına bile yaklaşamadı-ve Criminal Maccabre de yardıran aşmış bir kişilik, Brian kardeşimiz ise House of M den tutun Secret Invasion a son yıllarda ses getiren pek çok Marvel eventinin arkasındaki kişilerden.

Bu kadar tassaklı yazar, çizer güzel bir konsept etrafında adeta ahenkle dans etmişler. Hepsine çok teşekkürler ya valla gözlerim doldu, ağlamamak için zor tutuyorum kendimi ole diyim, kesin alın okuyun okumadıysanız. Özellikle Ashley abinin çizdiği benim ilk göz ağrılarımdan olan Blood n Salvation ve Blood n shadows ciltlerim kaybolduktan neredeyse 10 yıl sonra bu tadı tekrar yakalamanın değeri paha biçilemez hakikaten. Teşekkürler Ashley, teşekkürler batman belediye!!

96 Nudes, Sparrow, Grande Fanta ve Metal Gear Solid çizgi romanı ve oyunu için yaptığı çizimler benim bulup edindiklerim. Ama ayrıntılı olarak eserlerini tabii ki bir viki linkiyle paylaşıyorum;http://en.wikipedia.org/wiki/Ashley_Wood

Ayrıca kendisinin http://ashleywoodartist.com/ adresinden yaptığı işlere göz atabilir ve binimum blog vs. adreslerine ulaşabilirsiniz. Oyuncak bile yapmış herif, hayat sana güzel be Eşşli, helal olsun, büyüksün...

Birazda popilik yapalım, magazine kaçalım;

Kensisi ara ara artbooklarının arkasına "Bu kitap "Senden bi skim olmaz!" diyen üniversitedeki at gözlüklü hocalarıma gitsin. Gençler siz kimseyi takmayın, inandığınızı çizmeye çalışmaya devam!" mesajını da alttan alttan yedirmiştir.

Bir dipnot: Todd McFarlane için işler sanırım kötü gidiyor olsa gerek ki "Haunt" isimli yeni bir seriye kolları sıvadı, kendisini ve kankisi Greg Capullo yu tekrar sahalarda görmemizi sağladı. Aldım okudum ama yorum yapmak için çok erken, bakacaz görecez.

En Nefret Ettiğim Karakteri Açıklıyorum; Haysiyetsiz Şerefsiz IRON-MAN!!!

2009-08-30T14:37:00.000-07:00

Pek çok, yayını övdük değerlendirdik. Şimdi sıra geldi biraz yermeye,yuhalamaya itin gtüne sokmaya... Bakın başlığı okuyunca aklınızdan geçenleri duyarmış gibi oldum; "abi olur mu ya, Iron Man süper abi, filmleri falan çok iyi yaa..." ve benzeri yaklaşımlarla gelirseniz sizi kaale almam, işim olmaz. Ben ki zamanında sabahın 06:00 ında kalkıp Star TV deki çizgi Filmini izleyen bir adamım, o telefonlarınıza yüklediğiniz müziği yıllar önce Tony örsün başında demir döğerken dinlemiş biriyim, yani önceden severdim bu herifi ama daha tam olarak tanımıyodum tabiii...

Bakın bu Tony Stark dediğiniz adam, açık seçik sermayenin getirdiği laçkalık ve aşşağılıklığın vücut bulmuş halidir. İğrenç bi heriftir. Silah tüccarıdır, yani şimdi filmde bunun üstünü örtmek için pek çok hamle yapılmıştır, ama hani sonuç nedir ? Bu pislik herif Civil War da arkadaşlarını dostlarını koltuk sevdasına satıp bir de bunu ödenmesi gereken bir bedelmişcesine lanse etmiştir. Ama Hollywood tabii ki de CG nin dibine vurup, uzun zamandır Marvel in çıkardığı en iyi Çizgi Roman uyarlamasını beyaz perdeye taşıdı ve hepimiz bi anda Ayrın Menci olduk. Diesel le ortak kampanyalar yapıldı, FWA lı internet siteleri(site bayaa şık olmuş, basmışlar parayı yaptırmışlar tabii amk...) telefonlarda filmin müzikleri, bi ton promosyon ürün en kralından tasarımlarla piyasaya sürüldü, 2. filmin OST si AC&DC şarkılarından derlenerek hayranlık uyandırdı falan ama bakın açın gözünüzü, bu pisliğin herhangi bir ürününü üstünüzde taşıyıp aslında onunla özdeşleşmek istemessiniz.

Bu herif Kaptan amerika ya bile saygı duymama sebep oluyordu neredeyse. Hulk ın Skaar a gönderilmesinden, "Super-Human Registration Act" e ve daha sonrasında Norman Osborn un S.H.I.E.L.D in başına geçmesiyle sonuçlanan pek çok antin kuntin durumdan dolaylı veya direk olarak sorumludur.

Illuminati de dahil olmak üzere içinde olduğu her kurum, grup ve birlikte iş yaptığı insanı manipule eder, kendi çıkarına göre yönlendirir, her türlü sinsi ipnelik bu gt tedir yani. Hulk geri Skaar gezegeninden intikam için geri geldiğinde bu puştu iyice ezmemesi beni üzdü valla şöyle helalli bi ezip öldürseydi kendimize gelseydik güzel olucaktı ama Hulk kardeşimi de madur etti ipneler....

Elitist bir yaklaşımla gereksiz bir artistliğe sahiptir ve aynı zamanda sürekli yerli yersiz "Biz Düzenin Hakimi Büyük Adamlar şöyle yaparız, böyle zor kararlar veririz, şurdan kaçarız burdan uçarız yiğeeen!" tadında nasihatlarla kafa sker. Kıyafetinin tasarımı çok iyidir olayı odur bu yvsaan, War Machine gibi ekürisi vardır ki bence onun zırhı daha karizmadır.

Kılım olm sana Ayrın-Men, ne yaparsan yap, yandan yemiş Mecha bir karakterden ileri gidemessin. amk.

X-Men&Wildcats!! bir Travis Charest Şaheseri!!

2009-08-28T05:12:00.000-07:00

Travis Charest, vaay be,..

"Wildcats nedir lan mna koyiim, hiç öle girişemem uzun serilere. Hele süper güçleri olan ajan kafası hiç bana göre değil arkadaş..." diyip hep uzak durmusumdur uzun süre bu tarz Çizgi Romanlardan. Bu yaklaşım beni uzun süre Marvel&DC evreninden koparmış Vertigo ve benzeri serilere yakınlaştırmıştır. Bir john Constantine li Hellblazer olsun, 100 bullets olsun, geçen sene başladığım Sculpt ve DMZ olsun hep bu tutumun birer sonuçlarıdır. Tabii bu esnada ısıtıp ısıtıp "Onslaught" ve türevlerini okuyucuya yediren Marvel evreni evrimlerden evrim geçirdi, "House of M" ile başlayarak "Civil War", "Secret Invasion" ve şimdilerde "Siege" e kadar bambaşka bir alem oldu, ipin ucunu kaçırmama sebep oldu ama allahtan "Civil War-Wolverine" Humberto Ramos un dayanılmaz kapağıyla benim tekrar bu devinim manyağı olan evreni bir yerinden yakalamamı sağladı.

İşte at gözlüğü ile ilerlemenin insanı nelerden mahrum ettiğinin bir kanıtı. Siz siz olun, ön yargılı davranmayın çünkü kabul etmeliyiz ki kapitalizm yazarın da çizerin de en kralını alıp önüne koyuyor. Tamam genelde yavan bir tat alıyoruz bu korpırıtlaşmış sanat kafasından ama güzel sinerjinin yakalandığı eserler de çıkıyor, hakkını yiyemem.

İşte Gerekli Şeyler de eski fasikülleri karıştırırken denk geldiğim X-Men&Wildcat s sayısının zamanı 10 dakikalığına durdurduğu o an her zaman kapaklarına saygı duyduğum ama içini karıştırdığımda "eeeeh, skerler yaa..." diyip bıraktığım Wildcats orada uzun yıllar nasıl ayakta durduğunu bana kanıtladı. Bazen oluyo böyle şeyler, öööle çömelmiş bir kutuda çizgi roman bakınırken dünyanın en uzak noktasında her şeyden arınmış, gündelik sikintirik hayatınızla ilgili tüm düşüncelerden uzakta geçirdiğiniz o 10 dakika...

Sonra ayağa kalkarken dizlerinizdeki o uyuşukluk, ağrı ile birlikte hafif bir baş dönmesi. "Evreka!" veya "Buldum mna koyiiim!" düşünceleri.

Resmen dibim düştü diyebilirim. Her kare ayrıntı manyağı, büyük boyutunu bul, al duvarına as!

Renksiz diyebileceğimiz, eskiden Joe Quesada, Marc Silvestri, Jim Lee ekolunden bir çizerken şimdi kendini bulmus hattaaa aşmış bir Travis Charest. Yani bu dediğim ekolü hafife aldığım sanılmasın, hepsi başlı başına birer duayen ama o 90 larda sektör çizimlerine baktığımızda ki hangi iyi çizere bakarsanız bakın bunu farkedeceksiniz, bi benzerlik bi yakınlık görürsünüz. Aşağıda sırasıyla 90 larda Joe Quesada, Jim Lee ve Travis Charest tarafından çizilmiş örnekleri bulabilirsiniz, şu anki çizimleri arasında fark var ama kendi içlerindeki benzerliğe dikkat!

Her neyse sonuc olarak Travis Charest ismini görürseniz dikkate almakta fayda var. Alejandro Jodorowski ile birlikte "Metabaron" ve "Incal" serilerine de katkıda bulunmuş olması hatta vikiden öğrendiğim kadarıyla Paris e gidip Avrupa çizgi roman ortamlarını da tatmış olması kendisine olan sempatimi biraz daha arttırdı. Çizgi roman ın tartışmasız kralı Jean Giraud "Moebius" un da çizimleriyle gazladığı bu serilerde yer alması Charest ın kalkıp bu iş için Paris e taşınması değişik tatlara ve tarzlara saygısını gösteriyor, bu da insanı sevindiriyor doğal olarak.

Özet geçmekgerekirse; X-men&Wildcats aslında Nazi Almanyası nda geçen, Wolverine daha doğrusu o zamanlar daha çok "Logan" olarak anılan kardeşimiz ile WildCats den "Zealot" karakterinin "team-up" hikayesi.

Kesinlikle okunası, kesinlikle saklanası. Doğrusunu söylemek gerekirse bulabilir misiniz emin değilim ama bi bakın kesinlikle kaçırmayın, amazon mamazon yardırın!

Travis charest kimdir derseniz de aha size link; http://travischarestgallery.com/

Hadi bakiim bi bakın, hastası olucaanız olm kesin...

Paul Pope!! Japon Aromalı Efsane!!

2009-08-24T04:58:00.000-07:00

Aslına bakarsaniz "Batman Year 100" i bi iki yil önce rafta görmüstüm. Şöle bi baktım karışık geldi çizgileri, bi de yani o kadar deforme edilmiş Batman okumak içimden gelmedi. Baktım sanki yarasa tarafi ağır basan Man-Bat karakterini daha çok andırıyo "Eee, bosver ya zaten bi ton para harcadım digerlerine!" diyip geçmistim. Arkadaş ben ne biliyim alernatifler alternatifi çizgisi ile sonradan pek çok çizeri etkilediğini gördüğüm samuraylar diyari Japonya da dahi çalışmış sonradan rüştünü yaban ellerde ispatlayıp Vertigo ya işler yapmaya baslayan, Eisner ödülünü çakmış Paul Pope la yaratıcısı olduğu baskıcı bir rejimle yönetilen 2023 New York'unda geçen o dönemin bohem sanat ve gece alemlerinde içine cinayet ve boks ringlerinin kanıyla sotelenmiş aşk, sadakat ve insanlık hallerini konu alan "100%" in hastası olacağımı, diğer öykülerinin ciltlerini bulmakta zorlanacağımı nerden bilebilirdim.

"GON" dükkanına gittiğim bir gün aradığım sayıların gelmemesi üzerine sorduğum klasik sorum olan "Abi Emre var mı tavsiye edeceğin bişiler?" üzerine Emre'nin bana; "Okudun mu önceden hiç?" diyerek uzattığı "100%" ile içini karıştırınca "Batman Year 100" dan hatırladığım çizimlere burun kıvırsam da Emre nin kendinden emin ve vurgulu bir şekilde "Paul Pope abi.." demesi, bende bu ismi bilmememden dolayı bir eziklik, bir cahillik hissiyatı yarattı ve en azından siyah beyaz çizimlere, lekelere bakarım diye düşünerek almama neden oldu.

"100 %" okumaya başladığım ilk andan itibaren beni dünyasına çekebilmiş ve bunu yaparken bundan 40 yıl sonrasını anlatsa da "İnsan her zaman insan kardeşim... " diyerek okuduğum, anlattığı dönemi hikaye aralarındaki ayrıntılarla insanin gözüne sokmadan tasvir eden ve tercihleri, pişmanlıkları, arzu ve kararsızlıklarıyla insan hayvanını kağıda aktarmadaki doğallığıyla karakterlerle bağ kurmakta zorlanmak bir yana adeta bütünleşebildiğim bir hikaye. Yani sanki kardeşimin derdiymiş gibi, üzülen, sevilen, sevinen kankammışcasına kurgudan ziyade çok uzun zaman sonra iki tek attığım eski bir dostun başından geçenleri dinlermişçesine sayfalarda kaybolup gittim, hatta; "Ulan bitti mi yani şimdi, yok mu lan daha, devamı falan yok mu laan?!!" tepkisiyle kendimi internette "Paul Pope kimdir?" diye ararken buldum.

Siyah beyaz olmasına rağmen, ki benim tercihimdir, genelinde özgür ve ustalıkla sanki hiç kurşun kalem kullanılmamışçasına serbest fırça hareketleriyle, kalınlaşıp incelen dinamik hat çizimleriyle eli öpülesi, bileğine zeval gelmemesi için dua edilesi bir abimiz Paul Pope. Zaten Eisner ödülüyle tasdiklenmiş yeteneğinin yanı sıra kendisinin asıl olayı bu piyasada tek tabanca olarak hem süper diyaloglar ve ayrıntılı sahneler kurgulaması, hem de bu ayrıntıların tamamen hikayeye atmosferi ve karakterleri destekleyerek bir şekilde alttan alttan, çaktırmadan okuru beslemesi.
Kendisi de çizdiği karakterler gibi bohem ve değişik kafalarda bi arkadaşımız olan Paul Pope'un bu etkileyiciliğinin arkasında fabrikasyondan çok demeçlerinde de Picasso dan araklayarak belirttiği; "To save the comics, I had to destroy them!" felsefesiyle her zaman yeni bişilerin peşinde olması ve bu işe tam anlamıyla sanatsal kaygılarla yaklaşması olsa gerek. Gerek hikayesinde kullandığı bol açılı sahneleri, gerek sağlam kurgusu, Amerikalı bir artist olarak kendisini diğer meslektaşlarından farklı bir kategoriye sokmama neden oluyor.

Pulphope.blogspot.com adresinden yazı ve çizimlerine ulaşabileceğiniz yazar-çizer in bu adrese yüklediği "Yojimbo" çizimleri beni benden alan çizimler oldu.
Sizde bi girin bakın ama bence sadece çizim diil Paul Pope u Poul Pope yapan; yarattığı konseptler. Ne de olsa Paul Pope u anlamak demek onun çizimlerini anlamak demek değil, alacaksın eline okuyacaksın adamın senin için yarattığı dünyaya bi gireceksin ki tadasın, anlayasın.

Herifi de ne övmüşüm ya bu arada, hakediyo kerata aslında ama dur biraz politik oliim bari: "Ya aslında bi numarası yok, öle bohem bohem takılıp poz kesmekten başka.Bizim okulda benim bi arkadaşım var yemin ederim sana daha iyi çiziyo adamdan ya yemin ederin bak.. Zaten soyadı "Pope" adı da "Paul" bu adamın, misyoner oyunları bunnar hep, okumasın müslüman gençler ya, aileler dikkat etsin....."

Comics lere sınırdışı montaj!! "Magneto Testament"

2009-08-21T09:52:00.000-07:00

Aradığım hiçbir çizgi roman gelmemiş olsa da; "Belki bişi çıkar, buraya kadar geldim burdan çıkarken güzel bi parça bulmalıyım!" psikolojisiyle ve "Nasil yani o kadar muhabbet ettiğim ve gelmeyi en çok sevdiğim dükkanlardan sanki adres sormaya girmiş gibi mi cikayim?!" diye düşünerek cebime şöle bi göz attim; "İyi asagi yukarı geri dönecek kadar param da var:)" diyerek "Magneto; Testament" isimli cilde yoneldim. Kasada ufak bi soruşturma yaptıktan sonra insanların: "Aldım ama daha okumadım." "Güzeldir heralde ya." laflarıyla çok sempati duymadığım Magneto karakterinin bir kismi toplama kamplarında gecen cocuklugu ve delikanlilik donemini anlatan cildi aldim götürdüm. Ulan aslında daha okunacak cildim de var şöle iyice hakkını vere vere gazına gele gele ve hatta gazına göre oturup hakkında bisiler çizmeyi deneye deneye uzerine zaman harcamam gereken ama neyse aldık artık bir kere.

Neyse açtım, bakındım, okudum şöle bi, zaten çok da uzun diildi, sonra şöle bi durup aptal bir sırıtmayla okumaya devam ettim. Günümüz argosunda; "Kanka bi okudum hakkaten iyiymiş.. herifin çizimler falan bi deişik avrupali oldugu belli zaten moruk. renklerde aquarel kafasında çok tatlı olmuş ya....Kapakları çizen bayaa bi yardırmış zaten.!" olarak anlatılabilecek, benim gibi daha isteksiz alıcılarda ise yüzde bir tebessüm; "İyiki almışım ya, bayaa iyi oldu bu, herif bayaa iyiymis hikaye de kisa ama sanki Magneto hikayesi diil de Adrian Brody' li "Piyanist"i anımsatan bir holocaust hikayesi gibi. Güzel oldu hakkaten..." diyebileceği bir çizgi roman "Magneto Testament".

Zaten ben hep diyorum arkadaş avrupalı çizerler gelio, kim ne derse desin. Millet uyandı artık. Sınırlar kalktı. Comics okuyanları "nerd" daha dogrusu ezik ötesi olarak gören bir toplumun çizerleri yerine bunu bir sanat olarak algılayan, sergisinden yayinlanışına kadar sanat çevreleriyle iç içe olan bir resimli roman kültüründe yeşeren yetenekli Avrupalı kardeşlerimizin insanlığın çizgi roman zevkini bir level atlatmasını alkışlarla destekliyorum.

Denk gelirseniz de alın "Magneto Testament" i kaçırmayın, bulunsun rafınızda derim. Hele bir de II. Dünya savaşı atmosferi, Naziler, toplama kampları ilginizi çekiyorsa sonundaki siyah beyaz kısa hikayesiyle, konusunu sölemiyim sürpriz olsun:), insana "Vay kardeşim adam nerelerden nerelere gelmiş, nası bi değişim bu yahu?" dedirtecek üstünde çalışıldığı araştırıldığı sonundaki örnek ve kaynakçamsı açıklamalarla belli olan bir çizgi roman, aklınızda olsun!!! Sonra Marvel her zamanki gibi siktiriboktan bir filmini yapacak olursa, "Hikayenin tadı bozulmadan alaydım da okuyaydım!:(" diye dövünmeyin!!!

100 Bullets 100!!! Croatoa!!!

2009-08-18T12:03:00.000-07:00

Ve işte bitti....

Bundan seneler önce sayfalarını karıştırırken; "Amma sade çizgisi varmış ya herifin...Vaay lekeleri iyiymiş... Hmmm kompozisyonlar da süper yahu!" diyerek çizim kaygılı aldığım, öncelikli hedefim çizim olduğu için en kalın cildini seçip( o zamanlar 6. cilttelerdi sanırım?), bi alıyım bakiyim dediim, bol kanlı mafya entrikalarıyla the Godfather'ı, karizmatik kiralık katilleri ve havalarda uçuşan uzuvların eksik olmadığı cinayetleriyle rezervuar köpeklerini, ilginç ve zekice yazılmış diyaloglarıyla ve şok edici alt öyküleriyle Guy Ritchie' yi hatırlatan 100 Bullets serisi sona erdi.
Joe Kubert ustanın resimlediği Sgt. Rock gibi ortamlara bomba gibi düşen Joker ve ezberbozan bir western olan Loveless la da öykülerini "Baba gene öttürmüş!!!" diyerek okuduğumuz Brian Azarello nun yazdığı, en son "Wolverin: Logan" da çizimlerinin sadeliği ve ne anatomide ne gölgelendirmede aşırılığa kaçmayışı ile kompozisyonun gücünü kafamıza vura vura anlatan Arjantinli bardak Eduardo Risso abimizin resimlediği 100 Bullets serisi 100 sayısıyla 13. cildinde bitti ve artık bu ikili bir daha ne zaman bir araya gelir bilinmez. Biliyorsunuz bu alemde ole "Ulan olm seninle şu kadar mesaim var, gel biz kader arkadaşıyız benim de su romanı yazıver evde çoluk çocuk torun torba ekmek beklio!" veya "Gel de iki çizik at lan yraam bak yıllardır okutamıom kitapları.." falan demek yok, her koyun kedi bacağından asılır. Ama bu iki yarmış abimizin bir daha bu kadar uzun soluklu bir işi, bu kimyayı yakalayabilecek partnerleri bulmaları zor olur heralde ama olmasını veya ikisinin tekrar bir araya gelmelerini ve yine yıllar boyu beni "Abi naber geldi mi son cildi? Ne zaman çıkıomuş abi bi haber var mı?" diye insanların beynini mıncıklatmak zorunda bırakıp bekleme manyağı yapmalarını madde bağımlıları gibi, deli gibi isterim.

Hikayeyle ilgili derin bir yazı yazacam sonra ama kısaca "Croatoa" kelimesiyle "İyi Geceler Öpücüğü" ndeki gibi birkaç yıldır yaşamakta oldukları yaşamları ve kişiliklerinden sıyrılıp bol alkol ve bol sigara içen "Olm biz dünyanın sillesini yedik, dünyanın adamını öldürdük, artık heyecan panik içermez, dünyevi kaygı ve olaylara güler geçer aynı zamanda da okkalı lafımı söyleyip seni düşüncelere boğarken tam sigaramdan ilk fırtımı aldığım anda patlayan binada yanarak ölenleri yada az önce girdiğim evde katlettiğim insanların gözlerindeki korkuyu birkaç saniyeliğine hayatımda ilk ve son kez düşünür ve işi tamamladığımı söylemek için beni yetiştiren ve şu an hala patronum olan ajan Graves' e bi telefon çakarım." ilkesiyle hayatlarını sürdüren takım elbiseli ajanlar grubunun tek tek nasıl uyandırıldıkları ve büyük ailelerin savaşında eski tetikçi Ajan Graves liderliğinde nasıl çarpık ilişkiler yumağında ve nasıl karmaşık ötesi bir planda yerlerini aldıklarını görürüz.

İşte biraz uzun cümleler kurduğum ve sadece çok az bilgi verdiğim bir yazı olsa da 100 Bullets hissiyatı budur. Size ole her şeyi hemen anlatmaz, yavaş yavaş, sondan baştan, en küçük olayda bile sizi diyaloğa, derin karakter incelemelerine ve hesaplaşmalara doyura doyura anlatır...

Bu aralar cildleri bulmak belki zorlaşmaya başlayabilir. O nedenle siz nereden alıyorsanız toptan bulduğunuz cildi kaçırmayın. Sonra çok para edecek o sayılar,alırsanız yıllar sonra bana duacı olursunuz, şimdiden soliim...

CZGRMN-101 Çizgi Roman Dünyasına Giriş

2009-07-06T08:37:00.000-07:00

Çizgi romanlarla tanışıklığınız büyük kitabevlerindeki küçük raflardan veya gazete bayilerinde gözünüze çarpan türkçe veya türkçeye çevrilmiş yayınlardan ibaretse ama gördüğünüz zaman elinize alıp zaman mevhumunuzu kaybediyorsanız bambaşka bir dünyaya açılan bir kapının eşiğinde duruyorsunuz demektir. İşte size bir adım daha ilerlemeniz için ufak bir yol haritası ve yordam tarifi.

Çizgi Roman almak için yapabileceklerinize şöyle bir göz atarsak kullanabileceğiniz kaynakalrdan biri; internet.

Yabancı sitelerdeki forumlar, size belirli çizgi romanların içeriği hakkında fikir verecektir. Aklınızdaki eserin örnek birkaç sayfasını veya çizerinin tarzını google sayesinde görüp karar verebilirsiniz.

İnternet bir yöntem tabii ama işin büyüsünü arıyorsanız işte o sayfaların kokusunu almakla ilgili, yeni versiyon lokal laklı bir kapağı hissetmekle ilgili, kullanılan renklere ve çizimdeki ahenge kendinizi oracıkta kaptırıp sonra hemen gözünüze çarpan diğer güzelliğe uzanmakla ilgili... Bir çizgi roman dükkanının rafları arasında saatler geçirip dergilere dokunup onlara göz atmak, bu engin dünyanın güzelliklerini paylaşmak, tecrübe ve önerilerle kendi damak tadınızı oluşturmakla ilgili... Evet bu kadar yoğun duygular beslediğimi ben de yazdıkça farkediyorum:) ama yapacak bişi yok, elimde diil!!

İlk adımları özetlemek gerekirse;
1- Hemen ülkemizde az sayıda olan bulmakta zorlanacağınız bir çizgi roman dükkanını ziyaret edin.
Bunun için muhtemelen şehir değiştirmeniz gerekebilir. Ankarada, Eskişehir de, İzmir de ve İstanbul da bulabileceğiniz başarılı dükkanlar var. İzmir de Excalibur vardı mesela eskiden ben bir Aydın'lı olarak her gittiğimde uğrardım, saatlerimi harcardım o küçücük dükkanda...Ne günlerdi be. Biz çok yoklukta büyüdük yemin ederim, şimdiki gençler çok şanslı:)

İstanbulda ise Teşvikiye de "Gerekli Şeyler" ve Taksim de Alman Konsolosluğu yolundaki "GON" Türkiye deki çizgi roman manyaklarının kutsal mabedleridir diyebiliriz.

2- Çizgi roman alırken dikkate alınması gereken "kişisel kriterler "inizin farkına varmanız biraz zaman alabilir. Önceliğiniz çizimlerin sizin zevkinize uygun olması mı yoksa hikayesi mi, herhangi bir tür önceliğiniz var mı; "siber punk, western, paranormal..." yoksa olayınız belirli ekoller mi;"avrupa, manga, amerikan tarzı...". Önce bu konularda biraz araştırma yapmanız sizin için bu evrenin yollarında gezerken yönlendirebilecek yol göstericileriniz olacak. Artık her şey iç içe girdiği için çeşitli tatları ister istemez zaten tadacaksınız. Örneğin sevdiğiniz bir yazarın farklı ekollerin çizerleri tarafından yorumlanması veya çizgisini sevdiğiniz bir çizerin farklı türlerde eserler vermesi ve farklı yazarların hikayelerini ve anlatım tarzlarını kağıda yansıtması gibi. Çıkış noktanız , belirleyici kriteriniz ne olursa olsun çeşitli tatları deneme şansınız olacak.

3-Bu tarz yerlerde doğal olarak çizgi romanla ilgilenen insanlarla ve dükkan sahipleriyle karşılaşacaksınız. Korkmayın!! Sorun!! Kimse sizinle dalga geçmeyecek emin olun. Size bişiler önerirler, gidersiniz biraz karıştırırsınız, seversiniz yada başka bişiler daha sorarsınız.

Bunlar şimdilik sizi idare eder. Bi yapın dediklerimi, sonra tekrar bakarız duruma gore bişiler ayarlarız...

CZGRMN tedavisi olmayan bir hastalıktır!!!

2009-07-01T14:48:00.000-07:00

"Merhaba herkese!" diye başlayasım geldi ama acıkcası nasıl baslanacağını pek bilmiyorum. Google dan "How to start a blogg entry?" yi arattım ama ordan da pek işe yarar bişey bulamayınca "Amaaaam başla gitsin ya!" diyerek yazıma başlıyorum.

Asıl konumuz olan bu blog sayfasına gelecek olursak bu blog sayfası tamamen benim çizgi roman dünyasına girişim ve yaşadığım sorunları hatırlamam nedeniyle ortaya çıktı. Bu sayfa, çok uzun yıllar sonrasında oluşturduğum belki de pek çok kişiye gore kısa gelebilecek yıllardan sonra oluşturduğum çizgi roman arşivimin, iki çiziktirdiğim çizim denemelerimin ve çizgi roman hakkında bu işin ustadlarıyla yaptıım muhabbetlerin bana verdiği kudreti bu hastalığa yakalanan insanların yaralarını azdırmak, onları bu dünyanın içine hatta daha derinlerine çekebilmek için kullanmaya karar vermemle oluşturuldu.

Kısaca bu blog da bulacaklarınız benim okuduğum farklı çizgi romanları size çizimsel, kurgusal ve hikaye anlatımı açısından yorumlamamdan ibaret.

Bu blogun amacı da zaten bu dünyanın müptelası olan bendenizin sizi de bu dünyanın içine çekme ve yolunuzu daha kolay bulmanızı sağlama isteğidir.